عبدالله طوقای  

«طوغان تل»  

 

!ای طوغان تل، ای ماتور تل، ئه تکه م، ئه نکه منڭ تلی 

.دنیاده کوب نرسه بلدم، سین طوغان تل آرقلی

 

،ایڭ ئلك بو تل بله ن ئه نکه م بیشکده کویله گان 

.آنناری تونلر بویی ئه بکه م حکایت سویله گان

 

ای توغان تل! هر وقتده یاردمڭ برله ن سینڭ

.کچکنه دن آڭلاشلغان شادلغم، قایغم مینم

 

:ای طوغان تل! سینده بولغان ایڭ ئلك قیلفان دعام

«یارلقاغل دیب اوزم هم ئه تکه م، ئه نکه منی خدام.»

 

  Ğabdulla Tuqay

‌  «Tuğan tel»

      

İ tuğan tel, i matur tel, ätkäm, änkämneñ tele!

Dönyada küp närsä beldem, sin tuğan tel arqılı. 

İñ elek bu tel belän änkäm bişektä köylägän,

Annarı tönnär buyı äbkäm xikayät söylägän

İ tuğan tel! Härwaqıtta yärdämeñ berlän sineñ

Keçkenädän añlaşılğan şatlığım, qayğım minem. 

 

İ tuğan tel! Sindä bulğan iñ elek qılğan doğam:

«Yarlıqağıl dip üzem häm ätkäm, änkämne xodam!»